lørdag 15. juni 2013

Pottesur!


Eg e sur, pottesur! Har sagt det te meg sjølv, mange ganger, i dagavis. Kånå har hørt det og, og nå seie eg det te deg og. Kan ikkje la ver.
Det begynte på tirsdag. Kjente meg uggen og uvel. Det pleie å komma sånn plutselig, ikkje te å ta feil av. Konklusjonen e klar i same øyeblikk: ”Nå blir eg forkjølt!” Ikkje sånn med litt snue, men den som sette seg i kroppen og vare i dagavis. Den alvorlige sorten!
Eg blei bare litt sur, og litt lei med det sama, og håpte at det kunne bare dreia seg om et par dager. Onsdag blei eg møje verre, og i dag e det lørdag. Og eg e verken bedre eller verre, snarare tvert i mot.
Egentlig begynte surskapen litt på mandag. Skulle skifta dekk, litt seint, men godt, trodde eg. Men så satt mutrane alt for fast, og så blei det et irriterande prosjekt eg måtte bala med, alt for møje og alt for lenge. Men det slutte ikkje der. Ein lampe, nei, to, har begynt å lysa på bilen. Någe e feil, og det komme sikkert te å kosta dyrt!

Når eg blir sånn sure, burde eg e senda ut nabovarsel. Har ikkje gjort det, men på onsdag morgen innkalte eg medarbeiderane mine på jobb og sa at "i dag e eg bare halvaen mann og eg e usympatisk! Pass dåkker! Eg e sur, eg e susen, tenke ikkje klart, men ska prøva å skjerpa meg. Og det e synd på meg."
Eg hate å være syk. Eg hate å vær sånn skrudd samen at eg aldri e  for syk te å gå på jobb. Eg hate usikkerheten om kor lenge det e te eg blir frisk.
Dessuten hate eg måker! Det vil sei tjelden som skrike utfor vinduet vårt kver natt! Eg hate og at kånå snakke te meg om alt mulig, spesielt når eg e syk! Og i dag har me vært ute og handla, på Obs, Skeidar og et par andre ubeskrivelige butikkar! Eg overlevde såvidt, takka vere et wienrbrød og ein kopp kaffi midtveis!
Eg tar det så ein mann! Nettopp! Som ein mann!
Men dette gjorde godt! Å få sei det! Det e faktisk deilig å vær sur, ta det litt ekstra ut.
Det e godt å ha ei greie kåna så kjenne meg, som ikkje tar meg heilt alvorlig, men lar meg få lov te å vær sur. Egentlig ikkje sur på andre enn forkjølelsen og situasjonen, og litt frekk og utålmodig med bare henne. Eg tror de på jobb ikkje har merka så møje, eller har blitt sur på meg.

Det e godt å vær sur, og det e egentlig godt å vær syk, men helst i små dosar. For då blir eg minna om kor godt det å få sova skikkelig, ikkje ha vondt i kroppen, tunge auer, dunkande håve, tette nase eller å vær sjabbi og slakke.

Eg glede meg te å bli frisk, kjekk og blid. Eg glede meg te å ta ein joggetur igjen. Tror ikkje det e lenge te.